Het was er eendje

Vele jaren heb ik naar een eendje bestel uitgekeken, en ineens was er een.

Het gebeurde eind 2005 dat we weer eens een eendje gingen kijken en zonder resultaat naar huis gingen, eendje was prima, centjes niet!

De woensdag erop kwam ik s’ avonds thuis met mijn vrouw en er stond een eendje onder onze carport.

Erg verbaasd hebben wij deze vreemde eend in de bijt bekeken en aanschouwd.

Ene Hein, een goede vriend van ons, had de koop geregeld en het eendje er neer laten zetten.

Nou dan heb je er eentje en wat voor eendje, het was me er wel eendje.

Het ding heb ik de schuur in geduwd en enkele weken heb ik er op zitten schuren om de laatste verflaag die erop zat er af te schuren, want deze was helemaal gebladderd

Toen kwam vriend Hein weer op bezoek en zei eerst de onderkant en dan de motor in orde brengen en dan pas de bovenkant. Wat je nu doet is niet de goede volgorde.

Heel veel avonden hebben we samen in de schuur staan sleutelen en de wagen werd steeds kleiner en de rotzooi steeds groter.

Het duurde niet lang en de koets en het onderstel werden van elkaar gescheiden, wat schiet er dan nog over van je eendje, erger kan niet denk je dan!

Toch wel, ook de wielen moesten er onderuit en de draagarmen van de wielen gingen er ook af, alleen de vloer hielden we nog over, want de motor werd ook apart gezet. Het vloergedeelte moest helemaal brandschoon en twee hele kleine roestplekjes werden er door Hein uit gehaald en nieuw aangebracht en waar nodig in de zinkcompoint gezet.

Daarna werd alles netjes in de zwarte verf gezet, dit zelfde hebben we met de wielophang gedaan. De velgen waren inmiddels gestraald en gecoat in de goede grijze kleur Spiksplinter nieuwe Michilinnbanden zijn er besteld en nieuwe rubbers voor de ophang en de remleidingen zijn ook allemaal vervangen. Dan denk je alles dik voor elkaar en in elkaar zetten die hap, maar nee hoor! Hein ontdekte een raar geluidje in de motor en ging aan het zoeken en dus lag de halve motor uiteen in de schuur, sommige dingen kun je ook beter maar niet zien. Dit gebeurde vaak als ik overdag naar mijn werk was en Hein een uurtje over had en in zijn eentje bij het eendje was. Alles wat los kon ging los en alle kappen hiervan werden ook weer geschilderd voor ze terug werden geplaatst.

Ook de motor zelf heeft hij helemaal schoongemaakt en opgepoetst. Wonder boven wonder is motor niet alleen mooi geworden maar hij zit ook weer in elkaar Terwijl wij daar op een avond aan het sleutelen waren kwamen een paar andere sleutelaars op kraam bezoek. Heel erg gezellig en deze waren vol lof over de reeds gedane werkzaamheden.

Nu is het zo ver dat het geheel gestripte eendje weer gedeeltelijk in elkaar kan worden gezet, in ieder geval de benen er weer onder krijgt. En net voor de kerst gebeurde dit ook. De eendebuik kreeg weer zijn benen terug en ook zijn slofjes kreeg hij weer aan. Zijn gerestaureerde ingewanden werden ook weer op de plaats terug geplaatst en glimmen dat ze deden, het motortje was weer als nieuw. Het rollende gedeelte werd de garage uitgerold en nu was het verenpak van de eend aan de beurt en dan denk je dat word schuren, schuren en nog eens schuren. Maar nee hoor, Hein trok meteen de ruitenwissers er af, haalde het glas eruit en begon ook alle schroeven los te draaien. De eend kon nog verder uit elkaar als ik had gedacht, je blijft schrikken. Maar mijn vertrouwen in ons sleutelfiguur is groot genoeg om toch maar niet te gaan gillen. Over een paar dagen wil hij wat ijzertransplantatie gaan doen bij de eend (dit alles zonder verdoving) maar ja het moet toch gebeuren als we ducky helemaal gezond willen maken.

Terwijl we dit staan te bedenken nog net voor de kerst komen er een paar andere belangstellende sleutelaars binnen om het zwaar beschadigde verenpak te bewonderen. Dat word gaaf jo, zeggen ze tegen elkaar, maar zij kunnen beter door de troep heen kijken dan ik, geloof ik. Maar mijn vertrouwen in de zaak word weer iets meer en naar wat heen en weer gepraat, over roestvrij stalen bouten ,de zekering en het pierige draadboompje van de eend gaan we de schuur uit om kerstmis te vieren, met ons vieren maar dan ieder apart bij zijn eigen thuis. De kerst is nog amper voorbij en dan is onze sleutelfiguur er al weer en de eend wordt nog verder gevild, rem en gaspedaal verdwijnen, evenals het stuur en de knipperlichten, ook het opgeplakte isolatiemateriaal en weet ik veel hoe alles heet.

De eend is helemaal aan zijn end, hij staat finaal in zijn blote gat, schandelijk eigenlijk, want buiten vriest het zes graden onder nul. Nu gaat hij bakken en braden aan de eend, stukjes bruin ijzer verdwijnen en blank stevig ijzer komt er voor terug, de wederopbouw is begonnen. Dan kom je er pas achter hoeveel plooien er zo’n oude eend zitten, een stukje roest er tussen uit slijpen is snel gebeurd, maar dan komt het! Al die ribbels die er in de grondplaat en het dak zitten, moeten ook weer in het nieuwe stukje ijzer dat terug word geplaatst aanwezig zijn. Voor dat klopt moet er heel wat worden geklopt met het hamertje, maar Hein vind het fijn, om zo bezig te zijn en krijgt die stukjes ijzer wel geribbeld en klein.

Als ik van mijn werk thuis kom is vaak mijn eerste loop naar ons schuurtje en als hij geweest is zie ik dat meteen , al is het nog zo klein stukje. Ik weet hoeveel werk dit alles is en waardeer dit dan ook zeer. Heel langzaam maar wel heel zeker veranderd de eend van een gatenkaas in een heuse, gave ,stoere, sterke, puntgave en volwassen eend, al zijn jeugdpuistjes verdwijnen. Plots dreigt er duisternis op te duiken aan de horizon. Een balkje die aan de achterkant zit van de eend, heeft sterke structuurverandering ondergaan en is niet meer in de handel, aldus vele. Maar zouden we zijn, zonder Hein, er word nagedacht, gebeld en gekocht voor weinig geld. Alleen moet het even in Den Haag worden opgehaald en dat hebben we samen gedaan, gezellig toch. Ook op de weg voelt hij zich thuis en zonder ook maar een steen verkeerd te rijden komen we in Den Haag op het juiste adres aan. Het balkje ligt al op ons te wachten, Het is een proefmodel voor de handel en hier voorlopig de enigste in het land in totale nieuw staat. Onderweg naar huis doen we nog enige adresjes aan, even wat handel wegbrengen naar een kennis. Dan rijden we even door naar Nieuwkoop en daar staat toch een verzameling van auto tot petroleumstel toe en alles wat daar tussen zit.

Je draagt dit alles een warm hart toe, maar je krijgt er een koud hart van, want je mond gaat van verbazing los en gaat helemaal niet meer dicht, dus je hart staat voortdurend op de tocht. Ongelooflijk wat een mens kan verzamelen en een gloednieuwe hal ervoor gebouwd heeft, zo groot als de dag van gisteren en vandaag bij elkaar. Hier komen we zeker en vast nog een keer terug! De dag is al voor een behoorlijk gedeelte verstreken en in Renswoude aangekomen kunnen we aldaar bij de eendjesboer nog net voor sluitingstijd een besteld raamrubber ophalen. Zo kunnen we de dag weer afsluiten met veel nieuwe materialen voor de eend en heel veel nieuwe indrukken van onderweg . Weer volgen enkele weken van bakken en braden en dan zijn de zijkanten van de eend klaar en volgt de onderkant. De eend ligt nu op zijn zijkant en ondergaat daar nu een grondige inspectie. De franse klei die aan de onderkant zit word er afgeborsteld, daar waarnodig worden enkele stukjes ingelast. De balkjes van de rubberen stootblokken zijn aan vervanging toe, dit vergt nog enig werk en geduld. Ondertussen zijn Hein en ik naar een spuitcabine aan het zoeken, want spuiten willen we ook zelf proberen.

Toch nog toe hebben we alles zelf gedaan en met gemak griezelen we van de gedachten dat een ander aan ons eendje zou zitten. Een kennis van ons is vertegenwoordiger in autospuitverf en deze wil ons dan vakkundig voorlichten en hij komt een avondje langs over wat het beste is. De volgende weken last en braad Hein weer dat het een lust is en het onderwerp lassen kan worden afgesloten. Nu word de eend weer op zijn zijde gelegd en de onderkant word door Hein in nieuw grijs onderdons gespoten , alweer een stap verder. De laatste losse onderdelen worden naar de straler gebracht en een deel naar de verzinker.

Nu is het zover dat het schuren en plamuren gaat gebeuren en de laatste ruiten worden verwijderd, de eend kon dus nog verder uit elkaar! Begin Mei gaan we naar Utrecht, want daar is een beurs in de veehallen voor eenden en snoeken. De dag was weer eens te kort, ongelooflijk hoeveel moois er tussen al dat roest inlegt. Weer wat onderdelen en wat miniatuurtjes rijker keren we huiswaarts. De komende weken word er weer geplamuurd dat het een lieve lust is en af en toe komen er wat kennissen kijken. Even tussendoor regelt Hein ook nog even dat mijn negen bromfietsjes worden gekeurd, wat een genot om een zo goede vriend te hebben. Avonden van schuren en plamuren en weer schuren en plamuren en weer schuren volgen elkaar op en dat veel werk, waar later nog weinig van te zien is. Ook de gril en de emblemen worden opgepoetst en lijken wel weer nieuw.

De imperiaal word ook opnieuw gelast en geschilderden de laatste stukjes ijzer worden van de koets vervangen. Dan word de laatste plamuur en schuurhandelingen gedaan en weer word er een hoofdstuk afgesloten. Komende weken zal worden besteed aan het onderdons van de zijkant van de koets en dan zal het verenpak ineens worden vernieuwd. We gaan spuiten, weer een nieuwe ervaring . Bij een goede kennis van ons mogen we een week lang de spuitcabine gebruiken, een ideale oplossing om tijdens het spuiten de oplossingen van de verf te ontlopen.

De eerste dag is al half om als we klaar zijn met stofvrij maken en afplakken, dan word de spuit gevuld en de spuitplamuur word aangebracht. Even een uurtje schaften en de tweede laag spuitplamuur word aangebracht. Weer even wachten en dan word de eend weer geschuurd en laten we hem uitharden tot de volgende dag. Dan word hij in de werkelijke kleur gespoten en het lelijke blauw word helemaal grijs, dit is de originele kleur zoals hij was. Het spuiten gaat Hein erg goed af en het resultaat is dan ook verbluffend, een 10+ als cijfer.

De volgende dag word alles weer opgehaald en over de twee garage’s verdeeld om daar verder uit te harden. Helaas voor de eend volgt er een hittegolf hierna over ons land en zal het huwelijk met het onderstel even worden uitgesteld tot we het hoofd weer een beetje koel kunnen houden. Het is wel een prachtig gezicht dat nieuwe verenpak van onze eend, hij is helemaal door de rui heen!

Een week later op een dinsdagavond verschijnt mijn sleutelmaat weer en even later nog enkele liefhebbers. Dat komt goed uit en het huwelijk van de eend word dan ook al versneld voltrokken. We hadden gelukkig nog gebak in huis, want dat hoort bij een bruiloft en was het feest kompleet.

Nu Hein zijn taak als huwelijksmakelaar in eenden heeft voltooid gaat hij in de volgende functie verder, namelijk als doctor Batenburg. De dagen daarna hebben we wat darmen en vitale edele delen in de eend geplaatst. Ook hebben we de stalen zenuwstelsel weer aangesloten, ongelooflijk wat je met wat staalkabel kunt doen.

Nu komt er elke week meer gezicht aan de eend, het word echt een gevulde eend die niet is te pruimen. Het warme weer vertraagd het tempo en het broedseizoen van de eend word iets verlengd, ook gaat de doctor een weekje er tussenuit voor zijn welverdiende rust. Hij gaat gezellig met een andere doctor die aan de rand van Barneveld woont en ook al eens een geslaagde operatie voor me heeft gedaan.

Dan zijn er ineens de achterdeurtjes erin geplaatst en het blauwe nummerbord met verlichting zijn op hun plaats gezet. De kont van de eend is rond, geweldig en Hein is duidelijk weer terug van vakantie. Ook de ruiten volgen worden er in een rap tempo ingeplaatst en begint steeds meer gezicht aan de auto te komen. Dan heeft Hein de vleugels ( de andere deuren) er aangeplaatst en het steeds mooier.

De ogen voorop de neus geven ook een heel andere gezicht en dan de spatborden geven weer body aan het lijf. Alleen het licht hebben we te licht over gedacht en hebben we professionele hulp voor nodig Batenburg schakelt de hulptroepen in en met metertjes word alles opgemeten en veel tijd versleten. Als de knipperlichten aan moeten gaan doet de ruitenwisser het, groot licht knippert en stadslicht weigert, toch is alles goed gaan werken. De heren doctoren werpen voldoende licht op de zaak en het licht gaat inderdaad perfect werken. De laatste bouten worden aan de auto gemonteerd en alles word nog een keer gecheckt, dan gaat de motorkap erop en lijkt de auto compleet.

Starten en weg rijden en dat lukt ook nog naar enig gesputter, ongelooflijk! De volgende dag gaat hij naar de APK keuring en word goedgekeurd, maar op de terugweg houd hij ermee op, wat nu. Enige doctoren uit de buurt verzamelen zich om de patiënt, maar er word geen juiste oplossing gevonden en een snelle genezing licht niet voor handen. Uiterst vervelend want die avond juist zo er een oldtimerrit in ons dorpje met de eend worden gereden door Hein, dit stemt ons niet vrolijk en er word besloten de eend een week te verbannen, wel glimmen en niet rijden, is dat ding nou helemaal betoeterd!

Er worden nog meer eendenspecialisten opgeroepen en we wachten maar rustig af wat dit eigenwijze eendje nu weer voor verrassingen voor ons heeft. Omdat voor ons dit een bittere pil is, besluit ik om Hein een grote zak bitterballen te bezorgen, voor de verwerking van dit nogal droevige geheel.

Afzender: Martin Zwanenburg

Het was er eendje

Contactgegevens: Telefoon 0639-778600 Postadres: Brahmslaan 5, 3781 TN, Voorthuizen